خدا جونم سلام

مي دونم خودم خوب مي دونم ...

اره خيلي وقته باهات درد دل نکردم

مي فهمم مدت زياديه که ازت دور بودم

بايد اعتراف کنم که خيلي وقته تو رو فراموش کردم...

.خيلي وقته

اخه اونقدر گرفتار اين دنيا و مترسکاي رنگ و وارنگش شدم که حتي خودم

رو هم از ياد بردم با خودم هم غريبه شدم

اما امروز هق هق واژه ها و دلتنگي ترانه ها منو به خودم آورد

از چشماي خويسم يااز .... نمي دونم.

دل شکسته ام رو پيش خودت اوردم اخه مي گن تو براي دل شکسته هايي

کمکم کن مي خوام برگردم مي خوام خودم باشم

مي خوام از اين دنياي نامرد با ادماي سنگيش فاصله بگيرم

مي خوام بيام پيش تو مي خوام مثل اون وقتا با تمام وجودم

حضور تو حس کنم اين حس قشنگو از من نگير .بذار بدونم

هنوز دوسم داري بذار بدونم منو بخشيدي . بهم ثابت کن که فراموشم نکردي . دلم

هواتو کرده. حاضري با هم حر ف بزنيم ؟

دو رکعت نماز عشق مي خوانم قربت الي ا...ا... اکبر بسم ا... الرحمن الرحيم....

نا امیدی چون چتری سیاه

روی سرم سایه انداخته است

دیگر

نه توان آه کشیدن دارم

نه جرأت اشک ریختن

سالهاست نگاه هیچ چشمی

بر من نیفتاده است

احتمالأ،گم شده ام...

پاییز روحم را میبینم که در آن تک تک درختان آرزوهایم می شکنند و فرو می ریزند

فکر می کنم اینجا پایان هستی است و شاید هم پایان من است

نمیدانم در این لحظات باید با که بنالم

خدایا چرا به هر شانه که سر نهادم سرم را رها کرد؟

چرا به هر که دل بستم ،شکستم؟

چرا به هر چهره که نگریستم سر از من گردانید؟

چرا تنها شدم ؟

به کدامین گناه؟

من گريان و نالانم

و من تنهاي تنهايم

درون کلبه خاموش خويش اما،

کسي حال من غمگين نمي پرسد

و من درياي پر اشکم

که طوفاني به دل دارم

درون سينه پر جوش خويش اما،

کسي حال من تنها نمي پرسد

و من چون تک درخت زرد پاييزم

که هردم با نسيمي مي شود برگي

جدا از او، جدا از او،

و ديگر هيچ چيز از من نمي ماند...

کسي ديگر نمي کوبد

در اين خانه متروک

کسي ديگر نمي پرسد

چرا تنهاي تنهايم!؟

برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و بچه گیم

به من و عشقی پاک

که خیالم می گفت

تا ابد مال تو بود

تو برو

برو تا راحت تر

تکه های دل خود را ارام

سر هم بند زنم

برای گفتن من شعر هم به گل مانده

نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا به پیش درد عظیم دل خجل مانده

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

ز بس زخم زبان خوردم دهان از گفتگو بستم

در دل راز نومیدی به روی ارزو بستم

به عهد سست او از دست دادم زندگانی را

سزای خویش دیدم که پیوندی به مو بستم

نهان کردم به خلوتگاه دل راز غم او را

بر این ویرانه خاموش راه جستجو بستم

ز بس با نامردی خو گرفتم من به روی دل

در امید را با دست خود از چار سو بستم

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ام  می کرد بهم چی گفت؟

گفت:جایی که میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم

تو تنها نیستی

تو کوله بارت عشق میزارم که بگذری

قلب میزارم که جا بدی

اشک میدم که همراهیت کنه

و مرگ که بدونی برمی گردی پیشم

خیلی وقته منتظرم برم پیشش اما ...

... و سهم من از خود

. زندگيم هم فــداي تو

تو بگو ، خود را من بدانم يا رو در روي خود بايستم و صدابزنم خود را تو؟

قلب هزار پاره ام از درد را نخواهي ديد ،

و من مي دانم كه به پايان رسيـده ام ،

ولی من دگر پذیرفتم شکست خویش را

پند های عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق

افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

چون که تو تنها تر از من میروی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

ارزو دارم بفهمی درد را

معنی برخورد های سرد را

کاش آسمان ميدانست درد من چيست

کاش ميدانست نياز من چيست

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست

عاشقم ولي ، يک عاشق تنها

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست

کاش دريا ميدانست کوير چيست

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست

وقتي نميتوني فرياد بزني، ناله نکن

خاموش باش

قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟

تو محکومی به زندگي کردن

تا شاهد مرگ آرزوهاي خودت باشي.